Sessizliğin kulaklarımı acıtmadığında yazdığım bir yazı..

Beklenmeyen insanların ardından belenmedik duygular çıkar ve tüm o peri masalı yerle bir olur.. Artık büyümmüşsündür, olgunlaşmışsındır.. Etrafındaki bir çok toyun aksine sen acıyı da tatmışsındır bir çok sevginin yanında.. Belki onlara toy demek bile küçük düşürür seni bunu bilirsin.. Ama risklerini göze alırsın, her dediğinin, her yaptığının... Asla eskiye dönemeyeceksindir.. Yapmadığın şeyler, onların yalanları vekuruntuları yani, gerçekmişçesine yüzüne vurulur her geçen gün, her geçen saniye.. Ve aslında her şeyinle gönülden inandığın insanlar bile yeri gelir güvenmez sana.. Yeri gelir yanlız bırakırlar..
Aslında yanlızlık iyidir yerine göre... Yanlızlık sessizliktir, ve sessizliğin kulaklarınızı acıtmadığı vakitler bunu kaldırabilirsiniz. Sessizlikle başa çıkabilenler için yanlızlık asla sorun olmamıştır zaten.. Yanlızlığı özleyenleri kınar onlar sadece.. Yanlızlığı özleyecek hale gelmek... Ne kadar acınası değil mi?