ilk kez karamsarlaşan bi yazı..

Ölüm kokuyor bu gece burnuma burası, sanki hissettirme çabasında kendisini... Sahte boşluğu içine alıyor beni, bir ışık yakmamla içimde kayboluyor git gide, yine de terk etti beni bu çirkin karamsar lanetiyle... Hapsetti beni o, kendi karamsar içime bu laneti ile..
Kendi içine, içindeki karanlıkla sıkışmak.. bu ne demek bilir misin? Sayıklarsın durduk yere onun-bunun adını fakat en çok kendininkini tekrar tekrar, unutmamak için..
Bir sessizlik vardır ortada kan kırmızı büyük lekeler halinde duran karanlıkta, ve bir de sen varsındır içinden hangi renk çıkabilirse sadece onu yaşatabileceği gerçeği yüzüne vurulan..
Tüm bunların ardında ise küçük elleri ve küçücük bir yüreği olan bi kız vardır hayret içinde karanlığına sıkışmış olan, "ben ne ara bu derece karamsarlaşabildim?.."